içtiğim suyun tadı kalmadı
aldığım ekmeğin
duyduklarım, gördüklerim anlamsız
yaşam bir sürgün
sevgi bir işkence çeşidi oldu
gecelerimde ay yok
gündüzler zaten hiç yok
sevip te sevilmeyi kaçırmışlardayım sanki
gülerken ağlamayı
doğarken ölmeyi düşlemiş gibi…
çalınmış bir kalbi sahibine iade etmişim
haberim yokmuş meğer
sabahları sesine uyanmak
geceleri dudaklarıma kadar inen gözyaşlarım
inançla, hırsla seni beklemeler
yokluğunun endişesi var ya hele…
çok güzeldi sevgilim
her şey çok güzeldi
gözlerine doyamadım
hala aklımda o en mutlu günler
bir film şeridi gibi koptu sonunda
temiz bir sevgiyi kirletmeden bitirmek acı
saf bir özlemi direnmeden bitirmek adilik olsa gerek
gözyaşlarımı,günlerimi,gecelerimi düşünüyorum da
aptalmıyım bilmiyorum ama…
açtığım her kapıyı kapattın
diktiğim tüm çiçeklerimizi ezdin
pastel boyalarımı kırdın sen
mızıkçısın sen!..
25 Ocak 99